عیده و امسال عیدی ندارم

گذاشتی رفتی من بی قرارم

عیده و امسال تنهای تنهام

به جای عیدی من تو رو میخوام

از وقتی رفتی غمگینه خونه

گریه ام می گیره با هر بهونه

رفتی و موندم با این همه درد

هرگز نمیشه فراموشت کرد

روحت شاد .

بر سنگ گوري

گمنام

پرنده اي غريبه

آواز غمگيني

سر مي دهد

بعد از من كدام پرنده؟

پشت درها

هزاران نفر ایستاده و می خندند

و لبخند تو

هزاران بار در ذهن من تکرار می شود.

عطرت با آن آهنگ همیشگی

هر بار در ذهن من می پیچد.

بدون صدای نفسهایت

تمام آهنگها یک نت کم دارند

در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند

و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست !

من شاعر مرگم

و شعر مرگ را آنچنان بلند فرياد خواهم زد

تا همه بدانند که

تقصير روزگار نيست

اگر من و تو بي توبه مي ميريم...

  

 برف می بارد

برف می بارد  

در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه می کارد ....

حنجره ام سیاه پوشیده است

و لحن تلخ عزا

سپیده های کلام را

در شبانه ای مایوس

به خاک می ریزد ...

با رفتنت

ای قامت رسای عاطفه ها

دیگر اعتماد بودن و ماندن را

هیچ اعتبار نیست

چندان که حتی

دوام دم زدن خویش را مشکوکم

« تنها صداست که می ماند »

گفتی

ای صدای سبز رهایی

آیا تو مانده ای ؟

دردا !

تنها نماندن است که می ماند

و در نهایت روز

تنها شب است که می خواند ...

چقدر تابوتت سنگین است

شانه هایم درد گرفت

مگر چند بار مرده ای که

سنگینی ات اینطور له ام کرده



دیگر دوست ندارم

ساقدوش هیچ تابوتی باشم

آقای جنازه!

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی چرک می کنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند !

بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

 بعد مرگم حک کنید بر روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

آنکه اکنون خوابه در این گور سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

از تیک و تاک ساعت می فهمم

زمان می گذرد

عقربک ها با من خوب نیستند

هر تیک با تاک درگیر است

تنها هدف به انتها رسیدن است

ما بهانه ایم

ما برای تمام این دنیا بهانه بوده ایم و بس

یک درخت پیرم و سهم تبرها می‌شوم

مرده‌ام، دارم خوراک جانورها می‌شوم

بی‌خیال از رنجِ فریادم ترد‌ّد می‌کنند

باعث لبخند تلخ رهگذرها می‌شوم

با زبان لالِ خود حس می‌کنم این روزها

هم‌نشین و هم‌کلام کور و کرها می‌شوم

هیچ‌کس دیگر کنارم نیست، می‌ترسم از این

این‌که دارم مثل مفقودالاثرها می‌شوم

عاقبت یک روز با طرزِ عجیب و تازه‌ای

می‌کُشم خود را و سرفصلِ خبرها می‌شوم!

مردانه مرده ام.....


تنها آنها که مرده اند

جا مانده است

 چيزي جايي

كه هيچ گاه ديگر

هيچ چيز

جايش را پر نخواهد كرد

نه موهاي سياه و

نه دندانهاي سفيد

بعضی ها انواع گياهان را خوب می شناسند

بعضی ها انواع ماهی ها را

من انواع جدايی ها را

بعضی ها نام ستارگان را

از حفظ می دانند

من نام حسرت ها را

مرا از چه می ترسانی!

که سال هاست تنهايم

و به تنهايی،مانوس ،تا ابد

می خواهی بروی؟

ـ ملالی نيست

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه میکنی وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آنکه باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر میشود

آی ،ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر میشود

می‌جویم بی آنکه بیابم، به تنهایی می‌نویسم

کسی اینجا نیست، روز فرو می‌افتد، سال فرو می‌افتد،

من با لحظه سقوط می‌کنم، به اعماق می‌افتم،

کوره راه ناپیدایی روی آینه‌ها

که تصویر شکسته‌ی مرا تکرار می‌کند .