در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند

و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست !

من شاعر مرگم

و شعر مرگ را آنچنان بلند فرياد خواهم زد

تا همه بدانند که

تقصير روزگار نيست

اگر من و تو بي توبه مي ميريم...

 برف

 می بارد

برف می بارد  

در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه می کارد ....

حنجره ام سیاه پوشیده است

و لحن تلخ عزا

سپیده های کلام را

در شبانه ای مایوس

به خاک می ریزد ...

با رفتنت

ای قامت رسای عاطفه ها

دیگر اعتماد بودن و ماندن را

هیچ اعتبار نیست

چندان که حتی

دوام دم زدن خویش را مشکوکم

« تنها صداست که می ماند »

گفتی

ای صدای سبز رهایی

آیا تو مانده ای ؟

دردا !

تنها نماندن است که می ماند

و در نهایت روز

تنها شب است که می خواند ...